صرع و دستورالعمل های تغذیه

صرع یک ​​بیماری نسبتاً شایع است که می تواند باعث تشنج های مکرر یا طولانی شود. این تشنج ها بسته به نوع تشنج و شدت صرع می توانند احساسات مختلفی ایجاد کنند. توجه به این نکته ضروری است که همه کسانی که تشنج دارند صرع ندارند و همه تشنج ها تکرار نمی شوند. به دلیل منفی بودن اصطلاح صرع، برخی از پزشکان اکنون ترجیح می دهند از اصطلاح خنثی تر اختلال تشنج استفاده کنند.

دو دسته اصلی تشنج وجود دارد: جزئی یا عمومی. در تشنج نسبی، تمرکز وجود دارد و تنها قسمت کوچکی از مغز تحت تاثیر قرار می گیرد، در حالی که در تشنج عمومی، قسمت بیشتری از مغز درگیر می شود. یک تشنج جزئی ساده ممکن است باعث تغییر در هوشیاری شود اما نه از دست دادن هوشیاری. تشنج های جزئی پیچیده معمولاً شامل بیهوشی می شود.

جدی ترین و شدیدترین نوع تشنج، تشنج بزرگ است، یک تشنج عمومی که سیستم حرکتی مغز را درگیر می کند و با تشنج همراه است. تشنج گراند مال با یک فاز تونیک (انقباضات شدید عضلات) و یک فاز کلونیک (حرکات آهسته و تکان دهنده) مشخص می شود. علاوه بر این، انواع کمتر شدید تشنج وجود دارد، از جمله تشنج پتی مال، که به آن تشنج غیبت نیز می گویند و ممکن است صرفاً به عنوان رویاپردازی رد شود، مگر اینکه تشخیص واقعی داده شود.

صرع ممکن است به مشکل دیگری از جمله آسیب به سر، تومور مغزی، عفونت مغزی یا سکته مرتبط باشد. با این حال، کمتر از نیمی از افرادی که صرع یا اختلال تشنجی در آنها تشخیص داده شده است، حتی می‌دانند که اصلاً چرا به آن مبتلا شده‌اند. مهم این است که این اختلال شناسایی و تشخیص داده شود تا بتوان درمان را آغاز کرد – بدون مراقبت مناسب، تشنج‌ها ممکن است به تدریج بیشتر می شود و ممکن است شدیدتر شود. پزشک معمولاً قبل از تشخیص صرع، سایر اختلالات و بیماری‌ها را رد می‌کند، زیرا در مراحل خفیف یا اولیه آن می‌تواند اختلالات دیگر را تقلید کند.

علائم صرع:

– ممکن است متوجه بوها یا صداهای عجیب شوید. همچنین ممکن است دوبینی داشته باشید.

– ممکن است کنترل عضلات خود را از دست بدهید

– ممکن است زمین بخورید، تکان بخورید یا تکان بخورید.

– ممکن است به فضا خیره شوید و از آن بی خبر باشید.

– ممکن است غش کنید.

در بیشتر موارد، صرع با داروهایی که به منظور کاهش یا کنترل تشنج است، درمان می شود. برخی از داروها می توانند عوارض جانبی دیگری ایجاد کنند، بنابراین پزشک باید انواع مختلف و دوزهای مختلف را آزمایش کند تا کنترل مناسب با کمترین عوارض جانبی پیدا شود. گزینه های درمانی دیگری برای اختلالات تشنج وجود دارد، از جمله رژیم غذایی خاص، جراحی که به منظور برداشتن بافت آسیب دیده در مغز و کاشت دستگاهی به نام محرک عصب واگ است. این سیگنال ها را به گردن می فرستد تا به کنترل تشنج کمک کند.

رژیم غذایی خاص

رژیمی که پزشکان پیشنهاد می کنند رژیم کتوژنیک نام دارد که دارای چربی زیاد و کربوهیدرات کم است. در یک رژیم کتوژنیک، بدن مانند معمول کربوهیدرات ها را برای انرژی نمی سوزاند، بلکه چربی ها را می سوزاند. وقتی بدن این چربی ها را می سوزاند، ماده کربنی تولید می کند که به آن کتون می گویند. در یک اختلال تشنجی، تصور می شود که کتون ها به سرکوب فعالیت تشنج کمک می کنند. (حدود ۳۰٪ از کودکانی که تحت رژیم کتوژنیک قرار گرفتند، کنترل کامل تشنج داشتند، در حالی که ۴۰٪ دیگر کنترل کافی برای ادامه رژیم دارند).

رژیم کتوژنیک معمولاً برای یک دوره حدود دو ساله تجویز می‌شود و سپس کربوهیدرات‌ها و سایر مواد مغذی به تدریج به آن اضافه می‌شوند. در طول مدت زمانی که برای رژیم صرف می‌شود، ویتامین‌ها و مواد معدنی باید تکمیل شوند زیرا رژیم غذایی در تعدادی از رژیم‌ها کمبود دارد. این مواد مغذی، به ویژه کلسیم و ویتامین C. رژیم غذایی به دلیل محتوای چربی بالا مورد انتقاد تعدادی از گروه های بهداشتی قرار گرفته است، اما هیچ مشکلی در مورد بیماری قلبی یا تاخیر رشد برای کودکان مشاهده نشده است. از آنجایی که چاقی در دوران کودکی یک نگرانی عمده است و تعداد زیادی از کودکان مبتلا به دیابت و سایر بیماری های مرتبط با وزن هستند، فواید احتمالی رژیم کتوژنیک باید با خطرات آن سنجیده شود.

سایر ملاحظات غذایی

کودکان و بزرگسالانی که اختلالات تشنجی دارند باید سعی کنند از مصرف قند مصنوعی به نام آسپارتام در صورت افزایش فعالیت تشنج خودداری کنند. آسپارتام در افراد مبتلا به یک اختلال متابولیک به نام فنیل کتونوری باعث تشنج می شود. این اختلال اجازه نمی دهد اسید آمینه فنیل آلانین هضم شود و به درستی استفاده شود. (فنیل آلانین یک اسید آمینه ضروری است که باید از منابع غذایی و مکمل تامین شود. در بدن به اسید آمینه غیر ضروری تیروزین تبدیل می شود).

افراد مبتلا به اختلالات تشنج ممکن است برخی از حساسیت های غذایی و آلرژی های غذایی را نیز داشته باشند که باید از آنها آگاه باشند. در برخی موارد، این غذاها حتی ممکن است در وهله اول فعالیت تشنج را تحریک کنند. غذاهای رایجی که می توانند این واکنش ها را تحریک کنند عبارتند از غذاهای لبنی، از جمله پنیر، مرکبات، گندم و افزودنی های غذایی مانند تارتازین و اسید بنزوئیک. سطح حساسیت غذایی می تواند از فردی به فرد دیگر متفاوت باشد و فرد می تواند هر روز این غذاها را بخورد بدون اینکه بداند نسبت به آنها حساس است. مهم است که بفهمیم آیا آلرژی غذایی وجود دارد که می تواند فعالیت تشنجی را تحریک کند یا ایجاد کند.

مکمل‌های پروتئینی ممکن است در رژیم کتوژنیک پیشنهاد شوند، با این حال، مکمل‌ها فقط باید با نظر پزشک شروع شوند. مهم است که مکمل مناسب را پیدا کنید، به خصوص اگر حساسیت های غذایی یا مسائل دیگری نیز وجود داشته باشد. برای مثال، اگر مشکلی در عدم تحمل لاکتوز وجود داشته باشد، هضم پروتئین وی دشوار است. پروتئین سویا یا برنج ممکن است پیشنهادات بهتری در این مورد باشد. پروتئین برنج ضد حساسیت است و ممکن است بهترین راه حل باشد. پروتئین تخم مرغ ممکن است به عنوان مکمل نیز قابل قبول باشد. ممکن است میله های پروتئینی پیشنهاد شود، با این حال، مواد تشکیل دهنده باید به دقت خوانده شوند تا حاوی هیچ یک از مواردی نباشند که ممکن است برای فرد مبتلا به اختلالات تشنج مشکل ساز باشد.

پزشکان همچنین مکمل ویتامین E را پیشنهاد می کنند، یک آنتی اکسیدان قوی که با آسیب های رادیکال های آزاد که ممکن است با تداخل در فعالیت طبیعی سلول های مغز، فعالیت تشنج را افزایش دهند، مبارزه می کند. سلنیوم یک ماده معدنی است که در کنترل تشنج نیز مفید است. منابع غذایی خوب سلنیوم شامل قارچ، کلم بروکلی، کلم، ماهی، سیر، پیاز و غلات کامل است. اگر لاکتوز مشکلی ایجاد نمی کند، پروتئین آب پنیر با تامین آنزیم گلوتاتیون، که یک آنتی اکسیدان مهم برای سیستم ایمنی است، کمک می کند. اسید فولیک باید گنجانده شود زیرا برخی از داروهایی که برای درمان تشنج استفاده می شوند ممکن است بسیاری از B را کاهش دهند. ویتامین های پیچیده اسید فولیک فرم مکمل فولات طبیعی است.

رژیم آنلاین دکتر روشن ضمیر https://rdiet.ir/ رژیم کتوژنیک دکتر روشن ضمیر